ورود ثبت

ورود به حساب کاربری خود

نام كاربري *
رمز عبور *
من را به خاطر داشته باش

ساخت يك حساب كاربري

پر کردن فیلدهایی که با ستاره (*) نشانه گذاری شده مورد نیاز است.
نام *
نام كاربري *
رمز عبور *
تكرار رمز عبور *
ايميل *
تكرار ايميل *
كپچا *

صنایع دستی

دستان هنرمند زنان و مردان بالاجاده يي در طول تاريخ ، به خلق آثار و اشيايي پرداخته كه علاوه بر تأمين نيازمندي هاي آنان ، به نواحي اطراف هم صادر مي شده است . بيشتر مردم از قديم به سبب عدم يا كمبود زمين ، ناگزير بودند از راه خلق آثار هنري و دستي ، زندگي سالم و پر تلاشي داشته باشند . از جمله اين هنرها مي توان از موارد زير اشاره كرد:

1- سفال گري:
سفالگري از هنر هاي قديمي محل است . كه بخشي از نيازهاي زندگي مردم را تامين مي كرد . خاك مورد نياز كارگاه ها ، از تپه هاي مجاور محل به خصوص از تپه سزدار و لمبگ و ... به وسيله اسب و الاغ به محل آورده مي شد . مكان اين كارگاه در شمال محل بود . سفال بالاجاده پس از تأمين نياز هاي محلي ، با ارابه به كردكوي و روستاهاي اطراف صادر مي شد . در كارگاه هاي سفال سازي ، علاوه بر سفال مورد نياز پشت بام ، قليان سفالي ، شونا (تشت سفالي) و سوت بچه ها نيز ساخته مي شد . از استادان سفال ساز دوره اخير مي توان از : محمد شهري ، رجب علي روشني و سيد علي هاشمي نام برد.

2- پنبه پاك كني:
در كارگاه پنبه پاك كني ، دستگاهي وجود داشت كه با آب كار مي كرد و به چرخو Carxu مرسوم بود . اين دستگاه ، دانه پنبه را از پنبه جدا مي نمود و وش هاي به دست آمده به روستاهاي اطراف صادر مي شد مردم روستاهاي اطراف براي تبديل پنبه به وش به اين كارگاه مراجعه مي كردند . آقا يونس كبيري و زين العابدين كبيري از اين دستگاه داشته اند.

3- پارچه بافي:
پارچه بافي نيز هنر قديمي بالاجاده است كه مشهور بود . در كليه خانه ها ، كارگاه هاي پارچه بافي بود .نوع پارچه هاي بافته شده در اين كارگاه ها ، كرباس و ابريشم بود كه با ان كت قرمز (قرمز قوا germez geva ) مي بافتند . براي كت هاي راه راه (كئو كار قوا kau kar geva ) ،پارچه نخي به رفته مي شد . صنيع دستي زنان ابادي مثل : شال ، ساق پيچ ، بند شلوار ، جاجيم ، شال سر (= مياوند miavand) و... بوده است كه پس از مصرف داخلي و ذخيره سازي به جهت جهيزيه دختران به نقاط تركمن نشين و روستاهاي اطراف صادر مي شد . از پارچه هاي اضافه و بريده ، چندين بقچه ( سارق saroq ) فتيله چراغ موشي ، به جهت جهيزيه دختران آماذه مي كردند . كا با كرچال (كارچاله karcale ) كه به وسيله آن ، ( سفره ختي xati ) ، چادر شب ، سفره و صافي پارچه ( پرزو  perzo ) مي بافتند و پاچال ( چل cal و چليجه calije ) كه كه چرخ دستي نخ ريسي بود ، كار عموم زنان محل بوده است . رفته رفته با كهولت سن زنان بافنده و عدم تمايل زنان امروزي به ويژه قشر تحصيل كرده به دليل تغيير ماهيت مشاغل سنتي و صنايع دستي به فراموشي سپرده مي شود .

4- نمد مالي:
بنابه نوشته « اقتصاد گرگان و دشت » كار نمد مالي در بالاجاده مرسوم بود . فرش معمولي محل ، علاوه بر قالي و قاليچه ، نمد بود . اين نمدها ، به شكل هاي مستطيل و بيضي و با طرح هاي زيبا بافته مي شد . از حصير ( كوب kub ) در زير فرش استفاده مي شد.

5- آهك پزي:
اين كارگاه در بالاتر از جنگل باني قرار داشت و متعلق به فرج فرج نژاد فرزند قربان بود.

6- چوب بر:

كارگاه هاي چوب بري كه هم اكنون هم وجود دارند و به ساختن كمد ، اشكاف ، ميز ، كتاب خانه ، نيمكت ، در و پنجره ، گهواره ، ننو ، تختخواب و... مشغولند در حال حاضر 5 كارگاه چوب بري فعال وجود دارد.

7- دستگاه روغن گيري از كنجد:

كه متعلق به غلام و الياس بهرامي بود.

 

برگرفته از کتاب سورم سرا

نوشتن دیدگاه

1- لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید.
2- نظراتی را که حاوی توهین یا خلاف قوانین اجتماعی و اخلاقیست، منتشر نخواهد شد.

* نكته: نظرات اعضاي سايت كه به حسابشان وارد شده باشند، بدون نياز به تاييد منتشر خواهد شد.


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

لینکستان