یادی که رفت...

غربت مسجد جامع قدیم بالاجاده را همان ابتدا که در مقابل بنا بایستی حس خواهی کرد. کاهگل های ریخته، سنگ های بیرون زده بخشی از دیوار که بر اثر رطوبت رخ داده، در و پنجره های کنده شده و تخریب قسمتی از سقفی که سال ها مردم برای عبادت از آفتاب و باران در زیر آن در امان بودند گواهی غریبی بنا را خواهد داد و تو با این شرایط، خوب درک خواهی کرد که این اثر تاریخی علی رغم تلاش برای تخریبش با چه سرسختی مقاومت کرده است.

شاید یکی از دلایل پایداری بنا را تعصب برای تقدسی که دارد بتوان دانست زیرا هنگامی که وارد مسجد می شود فضای معنوی روحانی آن را به خوبی می توانی احساس کنی و این می تواند برای مکانی که میزبان عبادت و نیایش های مردم و شاهد اشک های ریخته و قلب های شکسته آنها از گذشته های دور بوده انگیزه ای قوی برای مقاومت و پایداری باشد.

قرار گرفتن مرکزیت مسجد جامع قدیم با ستون و سرستون های خراطی شده به اشکال متنوع، استفاده از مصالحی مانند سنگ، سیمان، گل، آهن و چوب، سقف شیروانی، تزئینات زیبا در داخل مسجد، وجود پلکان عریض در ورودی مسجد و سه دری هایی که بعد از دوره قاجار تبدیل به دو در شده و اکنون تنها یک در از آن باقی مانده، همه خبر از هویت تاریخی مسجد جامع قدیم این روستا می دهد.

از این به بعد چطور یاد روحانی معظم مرحوم آیت الله حاج شیخ حسن مهدوی برای آیندگان تداعی شود!؟